Kâf Suresi

Nuzül

         Mürselât sûresinden sonra ve Beled’den önce Mekke’de nâzil olmuştur. Allah’ın gökleri ve yeri altı günde yarattığı, yorulduğu için de yedinci gün dinlendiği şeklindeki yahudi inancını reddeden 38. âyetin Medine’de indiğine dair bir rivayet vardır. Bu rivayet, Mekke döneminde halkın böyle bir bilgiye sahip bulunmadıkları için onu reddeden bir âyetin gelmesinin de uzak ihtimal olduğu düşüncesine dayanmaktadır. İbn Âşûr’un da haklı olarak ifade ettiği gibi, bu gerekçe 38. âyetin Medine’de geldiğini göstermez; çünkü Mekkeliler’in çevreyle kültürel ilişkileri vardı, bu bilgiyi Medine civarındaki yahudilerden öğrenmiş olabilirlerdi; ayrıca Allah Teâlâ her şeyi biliyordu ve gerekli gördüğü için bu inancı reddeden bir âyet gönderebilirdi (XVI, 274).

Konusu

         Sûre Kur’ân-ı Kerîm’in önemine dikkat çektikten sonra, Mekke döneminde iman konularına ağırlık verildiği için öldükten sonra hesap vermek ve dünyada elde edilen sonuca göre muamele görmek üzere dirilme olayını açıklamakta, buna Allah’ın ilim ve kudretinin yeterli olduğuna dair kanıtlar getirmekte, geçmiş zamanlarda peygamberlerine inanmayan toplulukların acı sonlarına ait bilgiler vermekte, Hz. Peygamber’i ve ashabını sabır ve ibadete teşvik etmekte, baş kısmında olduğu gibi yine Kur’an’ın bilgilendirme ve uyarma işlevine dikkat çekerek son bulmaktadır.

Fazileti

         Sahâbe döneminden beri Kur’an’ı düzenli ve devamlı okuyan müslümanlar, günlük okunacak bölümleri, sûrelerin uzunluklarını göz önüne alarak ayırmışlar, bu ayırmaya tahzîb, her bölüme de hizb demişlerdir. İlk bölüm üç sûredir: Bakara, Âl-i İmrân ve Nisâ. İkinci bölüm beş sûredir: Mâide, En‘âm, A‘râf, Enfâl, Tevbe (Berâe). Üçüncü bölüm yedi sûredir: Yûnus, Hûd, Yûsuf, Ra‘d, İbrâhim, Hicr, Nahl. Dördüncü bölüm dokuz sûredir: İsrâ, Kehf, Meryem, Tâhâ, Enbiyâ, Hac, Mü’minûn, Nûr, Furkån. Beşinci bölüm on bir sûredir: Şuarâ, Neml, Kasas, Ankebût, Rûm, Lokmân, Secde, Ahzâb, Sebe’, Fâtır, Yâsîn. Altıncı bölüm 13 sûredir: Sâffât, Sâd, Zümer, Mü’min (Gåfir), Fussılet, Şûrâ, Zuhruf, Duhân, Câsiye, Ahkåf, Muhammed, Fetih, Hucurât. Bundan sonraki bölümlerin genel adı “mufassal”dır; bunların uzun olanları Kåf, vasat (orta uzunlukta olanları) Abese, kısa (kısâr) olanları ise Duhâ sûreleri ile başlamaktadır. Mufassal genel bölümünün başında Hucurât mı yoksa Kåf mı bulunduğu konusunda görüş ayrılığı bulunmakla beraber çoğunluk Kåf sûresini mufassal bölümünün ilk sûresi olarak kabul etmişlerdir (İbn Kesîr, VII, 370-371; İbn Âşûr, XXVI, 214).

 Kåf sûresini, Hz. Peygamber’in cuma hutbesinde, kurban ve ramazan bayramlarında, sabah namazının farzında sık sık okuduğuna dair sağlam rivayetler vardır (Müslim, “Salât”, 165-171).
Bismillahirrahmanirrahim

Kaf sûresinin Türkçe okunuşu

1.Kâf vel kur’ânil mecîd(mecîdi).
2.Bel acibû en câehum munzirun minhum fe kâlel kâfirûne hâzâ şey’un acîbun.
3.E izâ mitnâ ve kunnâ turâbâ(turâben), zâlike rac’un baîdun.
4.Kad alimnâ mâ tenkusul ardu minhum, ve indenâ kitâbun hafîzun.
5.Bel kezzebû bil hakkı lemmâ câehum fe hum fî emrin merîcin.
6.E fe lem yanzurû ilâs semâi fevkahum keyfe beneynâhâ ve zeyyennâhâ ve mâ lehâ min furûcin.
7.Vel arda medednâhâ ve elkaynâ fîhâ ravâsiye ve enbetnâ fîhâ min kulli zevcin behîcin.
8.Tebsıraten ve zikrâ li kulli abdin munîbin.
9.Ve nezzelnâ mines semâi mâen mubâraken fe enbetnâ bihî cennâtin ve habbel hasîdi.
10.Ven nahle bâsikâtin lehâ tal’un nadîdun.
11.Rızkan lil ibâdi ve ahyeynâ bihî beldeten meytâ(meyten), kezâlikel hurûcu.
12.Kezzebet kablehum kavmu nûhın ve ashâbur ressi ve semûdu.
13.Ve âdun ve fir’avnu ve ihvânu lûtın.
14.Ve ashâbul eyketi ve kavmu tubbain, kullun kezzeber rusule fe hakka vaîdi.
15.E fe ayînâ bil halkıl evvel(evveli), bel hum fî lebsin min halkın cedîd(cedîdin).
16.Ve lekad halaknâl insâne ve na’lemu mâ tuvesvisu bihî nefsuhu, ve nahnu akrabu ileyhi min hablil verîd(verîdi).
17.İz yetelakkâl mutelakkîyâni anil yemîni ve aniş şimâli kaîdun.
18.Mâ yelfızu min kavlin illâ ledeyhi rakîbun atîdun.
19.Ve câet sekratul mevti bil hakk(hakkı), zâlike mâ kunte minhu tehîdu.
20.Ve nufiha fîs sûr(sûri), zâlike yevmul vaîdi.
21.Ve câet kullu nefsin meahâ sâikun ve şehîdun.
22.Lekad kunte fî gafletin min hâzâ fe keşefnâ anke gıtâeke fe besarukel yevme hadîdun.
23.Ve kâle karînuhu hâzâ mâ ledeyye atîd(atîdun).
24.Elkıyâ fî cehenneme kulle keffârin anîdin.
25.Mennâın lil hayri mu’tedin murîbin.
26.Ellezî ceale meallâhi ilâhen âhara fe elkıyâhu fîl azâbiş şedîdi.
27.Kâle karînuhu rabbenâ mâ etgaytuhu ve lâkin kâne fî dalâlin baîdin.
28.Kâle lâ tahtesımû ledeyye ve kad kaddemtu ileykum bil vaîdi.
29.Mâ yubeddelul kavlu ledeyye ve mâ ene bi zallâmin lil abîd(abîdi).
30.Yevme nekûlu li cehenneme helimtele’ti ve tekûlu hel min mezîdin.
31.Ve uzlifetil cennetu lil muttakîne gayra baîdin.
32.Hâzâ mâ tûadûne li kulli evvâbin hafîz(hafîzin).
33.Men haşiyer rahmâne bil gaybi ve câe bi kalbin munîbin.
34.Udhulûhâ bi selâm(selâmin), zâlike yevmul hulûd(hulûdi).
35.Lehum mâ yeşâûne fîhâ ve ledeynâ mezîdun.
36.Ve kem ehleknâ kablehum min karnin hum eşeddu minhum batşen fe nakkabû fîl bilâd(bilâdi), hel min mahîsin.
37.İnne fî zâlike le zikrâ li men kâne lehu kalbun ev elkâs sem’a ve huve şehîdun.
38.Ve lekad halaknâs semâvâti vel arda ve mâ beynehumâ fî sitteti eyyâmin ve mâ messenâ min lugûb(lugûbin).
39.Fasbir alâ mâ yekûlûne ve sebbih bi hamdi rabbike kable tulûış şemsi ve kablel gurûb(gurûbi).
40.Ve minel leyli fe sebbihhu ve edbâras sucûdi.
41.Vestemi’ yevme yunâdil munâdi min mekânin karîb(karîbin).
42.Yevme yesmeûnes sayhate bil hakk(hakkı), zâlike yevmul hurûci.
43.İnnâ nahnu nuhyî ve numîtu ve ileynâl masîru.
44.Yevme teşakkakul ardu anhum sirââ(sirâan), zâlike haşrun aleynâ yesîrun.
45.Nahnu a’lemu bi mâ yekûlûne ve mâ ente aleyhim bi cebbârin fe zekkir bil kur’âni men yehâfu vaîdi.